- يعنى عمرو بن اميه را - در سال ششم از هجرت به رسالت نزد پادشاه حبش فرستاد تا او را به اسلام دعوت نمود كه تفصيلش در تواريخ مبسوطه مسطور است . مجملا اميه پسر عمرو از اصحاب بود و هر دو و در مدينه سكنى داشتند . دوانزده سال بعد از وفات پيغمبر وقايع آذربايجان اتفاق افتاده ، پس لااقل سن شريف اميه زياده از بيست سال بوده باشد . در اين حالت هشت سال شرفياب حضور حضرت خاتم النبيين شده بود . مجملا آن بزرگوار در محلهء سرخاب تبريز مدفون است و پاره‌اى مطالبى كه تاريخ حشرى در حق او مىنمايد خالى از اشكال نيست . در احوالات حارث بن اميه - عليه الرحمة « 1 » - اين بزرگوار برادر عمرو بن اميه بود . با برادرزادهء خود امية بن عمرو با اسامه همراه بود . هر دو در يك روز بعد از حملات بسيار به فيض شهادت رسيدند . مزار فيض آثار هر دو [ 9 ] در محلهء سرخاب در جنب هم واقع شده . آن بزرگوار هم از اجلهء اصحاب بوده . رحمه الله . در احوالات عمرو بن اميه - عليه الرحمة - آن جناب از كملين صحابهء رسول خدا و از اصحاب صفهء آن حضرت است . چنانچه در احوالات پسرش اميه نوشتيم او را حضرت رسول اكرم به رسالت نزد پادشاه حبشه فرستاد و در اكثر غزوات در خدمت باسعادت آن حضرت بود . از اول هجرت تا روز رحلت خاتم انبيا هيچ‌وقت از خدمت آن حضرت غفلت ننموده مگر به عنوان خدمت مثل رسالت و غيره . از قرار استنباط بايد آن بزرگوار از معتمدين صحابه بوده باشد كه

--> ( 1 ) . روضة الاطهار ، ص 25 .